Rouwen is niet het verlies verwerken of een plekje geven.
Afval verwerken we, meubels geven we een plekje, schoenen die slijten en een verkoudheid komen we overheen, maar het verlies van een dierbare blijft je leven lang bij je.
Wat zou ik graag zien dat ook in de uitvaartbranche het woord ‘rouwverwerking’ vervangen wordt voor rouwproces!
Want het valt me op dat er in deze branche heel veel professionals zijn, die nog spreken van verwerken.
Ik ben er zo langzamerhand allergisch voor. Waarom? Omdat het impliceert dat het verdriet om een dierbare tijdelijk is, dat het vanzelf voorbij gaat en je daarna weer ‘gewoon’ door kan gaan met je leven.
Maar de dood van een dierbare verandert je als mens. Er is jouw leven van voordat diegene stierf en je leven na die verschrikkelijke dag….
Je liefde voor die persoon gaat nooit meer voorbij en zo gaat het verdriet en gemis om die persoon ook nooit meer voorbij.
Het is geen liefdesverdriet zoals bij een relatiebreuk waar je na verloop van tijd overheen komt en dan inderdaad weer verder gaat met je leven.
Het is de dood van iemand waar je heel veel van houdt en dat houden van blijft altijd, het rouwproces dus ook.
Reactie plaatsen
Reacties