Vanmiddag mocht ik spreken op een hele bijzondere plek, namelijk bij uitvaartcentrum Oeverse Bos in Emmen. De plek waar mijn zoon vorig jaar opgebaard lag in een 24-uurs kamer. De plek waar we de laatste week voor zijn uitvaart zoveel samen zijn geweest. De plek waar ik mijn kind voor de laatste keer kon aanraken, waar ik hem voor het sluiten van de kist, met lippenstift op een kus op zijn voorhoofd gaf.
De plek waar we hem later die dag, na een indrukwekkend afscheid in de Stadskerk, naar zijn laatste rustplaats brachten op de natuurbegraafplaats. De plek waar 3 parachutisten landden als eerbetoon. De plek waar de Taptoe werd geblazen en de Nederlandse vlag werd gevouwen. De plek waar ik tot rust kom als ik hem bezoek….
Deze plek is nu ook voor een andere familie een bijzondere plek geworden. De plek waar het leven gevierd en geëerd werd van een liefhebbende man, (schoon)vader, opa, broer en vriend.
De plek waar deze familie hem voor het laatst kon zien, kon aanraken, dichtbij hem kon zijn in de 24-uurs kamer. De plek waar ze zijn kist sloten, zijn leven herdachten en hem begeleidden naar de rouwauto voor zijn allerlaatste reis.
En ik mocht onderdeel zijn van dit afscheid, van deze intieme en emotionele week. Ik mocht bij de familie aan tafel zitten en hen liefdevol horen vertellen over zijn leven. Bladzijdes schreef ik vol waarna ik de vele mooie herinneringen verweefde tot een prachtig levensverhaal. En vanmiddag mocht ik deze liefdevol voordragen en deze lieve man nog eenmaal in de spotlight zetten.
Zo waardevol en dankbaar om dit te mogen doen. Zo bijzonder dat Gijs mij op dit betekenisvolle pad bracht. Na afscheid genomen te hebben van de familie, wandelende ik naar hem toe om hem te vertellen hoe het gegaan was. Maar ook om even te genieten van de bloemen, een haasje, de vogels en de rust….
Ik ben een dankbaar mens.
💛 In elke dag zit gold 💛
Reactie plaatsen
Reacties