Een vrouw die haar leven kleur gaf door haar liefde, haar zorgzaamheid en haar onuitputtelijke aandacht voor anderen.
Ze was een trotse en lieve moeder en oma, echter de laatste jaren bracht dementie steeds meer afstand tussen het verleden en het heden.
Herinneringen vervaagden en woorden gingen soms verloren en vertrouwde momenten veranderden. Zo werden kleine stukjes van haar zijn, langzaam meegenomen door deze ziekte.
Maar achter de dementie bleef dezelfde liefdevolle moeder en oma. Soms in een glimlach, in een blik, in een hand die zocht naar aanraking. Stukje bij beetje moest er afscheid genomen worden van de vrouw die ze was…..
Het zorgcentrum waar ze jarenlang vrijwilliger was, werd haar laatste thuis. Een veilige haven waar zij zelf de zorg en aandacht mocht ontvangen die ze zo verdiende. Dat ze juist daar, op die vertrouwde plek, haar laatste adem uitblies, voelt bijna symbolisch.
Tijdens haar afscheid in dit prachtige kerkje, werd ze letterlijk liefdevol omringd door haar kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden. Ze mocht nog 1 keer in het middelpunt staan, zoals zij haar leven lang midden tussen de mensen stond die zij liefhad.
Dankbaarheid vult mijn hart dat ik haar levensverhaal mocht voordragen en getuige mocht zijn van dit warme en liefdevolle afscheid.
Haar kinderen spraken prachtige woorden waarin ze hun moeder bedankten voor haar liefde, haar zorg en haar warmte.
Jouw leven is nu voltooid. Hoewel er al geruime tijd sprake was van levend verlies, is het zwaar en verdrietig dat jouw familie nu zonder jou verder moet.
Een leven vol dankbaarheid en fijne herinneringen nemen ze met zich mee, waardoor jij altijd aanwezig zal zijn in alles wat jouw dierbaren doen. We nemen afscheid van jouw fysieke zijn, maar in ons hart blijf je altijd dichtbij.
Rust zacht... ❤️
Reactie plaatsen
Reacties