We krijgen geen gebruiksaanwijzing bij rouw. En ieder rouwpad is anders en er is geen goed of fout.
Toch wil ik jullie graag meegeven wat mijn ervaring is na de afgelopen 13 maanden.
Na het lezen van het boek ‘Helpen bij verlies en verdriet’ van Manu Keirse, waar deze quote uitkomt, werd ik bevestigd in mijn gevoel om niet het gevecht met de rouw aan te gaan.
Daarmee bedoel ik, dat ik geen moeilijke dingen uit de weg wilde gaan omdat de confrontatie te pijnlijk zou zijn. Ik kon ervoor weglopen, ik kon mijn wereld heel klein maken om daarmee te voorkomen dat ik geconfronteerd zou worden met bijvoorbeeld Gijs zijn vrienden of oud-klasgenoten.
En ja, ik heb heel vaak een huilbui gehad als Gijs zijn vrienden in het weekend bij ons hadden gelogeerd. Zij brachten een stukje Gijs thuis, de defensie spullen die rondslingerden, zo vertrouwd! Maar als ze na zo’n gezellig weekend weer weggingen namen ze ook altijd een stukje Gijs met hen mee.
En dat deed pijn, heimwee in het kwadraat en een gevoel van diepe eenzaamheid. De maandagen waren maandenlang hele zware dagen, want ook manlief moest naar zijn werk, dus was ik echt alleen.
En toch was er geen haar op mijn hoofd die wilde dat de vrienden dan maar wegbleven. Ik wilde nieuwe herinneringen maken, genieten met elkaar en praten over Gijs, ook al wist ik wat de keerzijde was. Inmiddels wist ik ook dat die heftige golf van pijn weer zou afnemen en rustig kabbelend mij weer op adem zou laten komen.
Zo gingen we bijvoorbeeld 3 maanden na Gijs zijn dood naar Festerica in ons oude dorp, waar we het jaar daarvoor nog samen met hem waren. En ja, daar liepen zijn oud-klasgenoten, prachtige jonge mensen in de bloei van hun leven. En zeker was dat moeilijk en ja, ik heb gehuild, maar wat kreeg ik die dag ook veel liefde en troostende knuffels! Ik had thuis kunnen blijven, dan had ik mezelf de pijn bespaard, maar dan had ik mezelf ook die liefde ontzegd.
En zowel de pijn doorvoelen, als de liefde en knuffels zijn helend voor mijn rouwproces.
Ga ik dan altijd maar overal heen? Nee, zeker niet. Rouwen is hard werken en kan zowel mentaal als fysiek zeer vermoeiend zijn, dus let ik op mijn grenzen. En gun ik mijzelf rust als ik merk dat ik dat nodig heb. Ik heb nog beter dan voorheen geleerd naar mijn lichaam te luisteren en mijn grenzen te bewaken.
Volledig afgestemd zijn op mijn innerlijke kompas. 🙏🏻💛
Reactie plaatsen
Reacties